CNN-ის თანახმად, მაშინ როდესაც ტრამპის ადმინისტრაცია ირანთან შესაძლო შეთანხმებისკენ გადადგმული ნაბიჯების ნიშნებს იძლევა, აშშ-ის საზოგადოებრივი აზრი გაყოფილია: ერთ მხარესაა უფრო ღრმა სამხედრო ჩართულობისგან თავის არიდების სურვილი, ხოლო მეორე მხარეს - შეშფოთება იმ დათმობებთან დაკავშირებით, რომლებიც ვაშინგტონმა შესაძლოა კონფლიქტის დასასრულებლად დაუშვას.
ბოლო გამოკითხვები და პოლიტიკური დებატები ცხადყოფს, რომ ბევრი ამერიკელი სკეპტიკურად უყურებს ირანთან ომის გაფართოებას; ამის საპირისპიროდ, თეირანის ბირთვული პროგრამა და მისი რეგიონული გავლენა კვლავ უსაფრთხოების სერიოზულ გამოწვევებად რჩება.
საზოგადოებრივი განწყობა ასახავს აშშ-ის საგარეო პოლიტიკისთვის დამახასიათებელ ნაცნობ დაძაბულობას: ამომრჩევლები ხშირად მხარს უჭერენ საზღვარგარეთიდან მომავალი საფრთხეების შეკავებას, თუმცა გაცილებით ნაკლებად სურთ ხანგრძლივი სამხედრო კამპანიები.
ეს დისკუსია მიმდინარეობს იმ დროს, როდესაც აშშ და ირანელი მომლაპარაკებლები ცდილობენ მიაღწიონ შეთანხმებას, რომელიც მიზნად ისახავს დაძაბულობის შემცირებას ისეთ საკითხებში, როგორიცაა ჰორმუზის სრუტის გახსნა, სანქციების შემსუბუქება და ირანის ბირთვული საქმიანობა.
გავრცელებული ინფორმაციით, მოლაპარაკებები რეგიონული შუამავლების მეშვეობით გრძელდება, მიუხედავად ახალი დაძაბულობისა, მათ შორის აშშ-ის დარტყმებისა, რომელსაც თეირანი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დარღვევად აფასებს.
თეთრი სახლისთვის ეს მნიშვნელოვანი პოლიტიკური გამოცდაა
პრეზიდენტი დონალდ ტრამპი ამტკიცებს, რომ ნებისმიერი შეთანხმება უნდა იყოს მტკიცე და აშშ-სთვის სასარგებლო, ხოლო კრიტიკოსები აფრთხილებენ, რომ ნაჩქარევმა კომპრომისმა შესაძლოა ირანს ზედმეტი მანევრირების საშუალება მისცეს.
სახელმწიფო მდივანმა მარკო რუბიომ ასევე ხაზი გაუსვა ვაშინგტონის სურვილს ჰორმუზის სრუტის გახსნასთან დაკავშირებით და გააფრთხილა, რომ აშშ მზად არის ნავიგაციის თავისუფლება „ასე თუ ისე“ უზრუნველყოს.
საშინაო პოლიტიკაში ამ საკითხმა ნათლად გამოაჩინა აზრთა სხვადასხვაობა ამომრჩევლებსა და კონგრესის წევრებს შორის.
ბოლო მიმოხილვებში მოყვანილი გამოკითხვები აჩვენებს, რომ ამერიკელებს, როგორც წესი, არ სურთ ირანის წინააღმდეგ ფართომასშტაბიანი სამხედრო მოქმედებების მხარდაჭერა, თუმცა დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ კონფლიქტის დასრულებას, მშვიდობიანი მოსახლეობის დაცვას და ირანის ბირთვული შესაძლებლობების შეზღუდვას.
ეს ვითარება ვაშინგტონს ვიწრო გზას უტოვებს: აწარმოოს დიპლომატია ისე, რომ არ გამოჩნდეს სუსტი; მოახდინოს ირანის შეკავება ომის გაფართოების გარეშე და დაარწმუნოს სკეპტიკურად განწყობილი საზოგადოება, რომ შესაძლო სამშვიდობო შეთანხმება აშშ-ის ინტერესებს ემსახურება.
ბევრი ამერიკელისთვის მთავარი კითხვა უკვე მხოლოდ ის კი არ არის, წარმოადგენს თუ არა ირანი საფრთხეს, არამედ ის, არის თუ არა კიდევ ერთი ხანგრძლივი კონფლიქტი ახლო აღმოსავლეთში ის ფასი, რომლის გადახდისთვისაც ისინი მზად არიან.
