1949 წელს ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის დაარსების შემდეგ, ქვეყანაში შობადობის მაჩვენებელი ისტორიულ მინიმუმამდე დაეცა.
როგორც Bloomberg-ი იტყობინებოდა, ჩინეთის სტატისტიკის ეროვნული ბიუროს მიერ გამოქვეყნებულმა ოფიციალურმა მონაცემებმა აჩვენა, რომ გასულ წელს შობადობა ყოველ ათას კაცზე 5,6-მდე შემცირდა და ახალშობილთა საერთო რაოდენობა 7,9 მილიონს გაუტოლდა. ეს არის მკვეთრი, 1,6 მილიონიანი კლება და ყველაზე მძიმე ვარდნა 2020 წლის შემდეგ.
ამ კლებამ ჩინეთის მთლიანი მოსახლეობა 3,4 მილიონით შეამცირა, რაც ზედიზედ მეოთხე წლიური კლებაა.
ეს მონაცემები დარტყმაა პრეზიდენტ სი ძინპინის მცდელობებზე, ჩამოაყალიბოს „შობადობის წამახალისებელი“ საზოგადოება; მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლება აგრძელებს ფულადი დახმარებების, დეკრეტული შვებულების გახანგრძლივებისა და სხვა სტიმულების დანერგვას.
ჩინეთში ასევე დაფიქსირდა 1980 წლის შემდეგ ქორწინებების ყველაზე დაბალი რაოდენობა 2024 წელს; დაქორწინდა მხოლოდ 6,1 მილიონი წყვილი, რაც 2023 წელთან შედარებით 20,5%-იანი კლებაა. მეორე მხრივ, განქორწინების მაჩვენებელი 1,1%-ით გაიზარდა.
შობადობის კლება კიდევ უფრო გააღრმავა რეპროდუქციული ასაკის ქალთა რაოდენობის შემცირებამ; ასევე გავლენა იქონია ახალგაზრდა თაობების მიერ ქორწინებისა და მშობლობის გადავადებამ სოციალური და ეკონომიკური ზეწოლის გამო.
პეკინმა აამოქმედა პოლიტიკა ქორწინებისა და შობადობის კლების წინააღმდეგ, თუმცა მათ ჯერჯერობით მნიშვნელოვანი შედეგი არ გამოუღიათ. ჩინეთის მოსახლეობამ 2024 წელს 1,4 მილიარდი შეადგინა, რაც 2021 წლის შემდეგ მესამე თანმიმდევრული წლიური კლებაა.
ჩინეთის ეკონომიკა
მეორე მხრივ, ოფიციალური მონაცემებით, ჩინეთის ეკონომიკა 2025 წელს 5%-ით გაიზარდა და მთავრობის ყოველწლიურ მიზნობრივ მაჩვენებელს მიაღწია.
სტატისტიკის ეროვნული ბიუროს მიერ გამოქვეყნებული ციფრების მიხედვით, ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტი (მშპ) 140 ტრილიონ იუანს (დაახლოებით 20 ტრილიონი დოლარი) გაუტოლდა, რაც რეკორდული მაჩვენებელია.
მსოფლიოს მეორე უმსხვილესმა ეკონომიკამ მთავრობის მიერ დასახულ დაახლოებით 5%-იან ნიშნულთან შესაბამისი ზრდა უზრუნველყო, მიუხედავად ისეთი ზეწოლებისა, როგორიცაა სუსტი შიდა მოთხოვნა, დეფლაციური ტენდენციები, უძრავი ქონების სექტორში ხანგრძლივი სტაგნაცია და აშშ-ის სატარიფო პოლიტიკასთან დაკავშირებული საგარეო გაურკვევლობა.
