სულთან აბდულ ჰამიდ II-ის ხელმძღვანელობით მოპოვებული „ოცდაათი დღის ომად“ ცნობილი 1897 წლის ოსმალეთ-საბერძნეთის ომი კიდევ ერთხელ წარმოაჩენს ოსმალეთის სამხედრო ძალას.
1897 წელს, კრეტას საკითხის გამო გამწვავებულმა დაძაბულობამ ოსმალეთის იმპერია და საბერძნეთი ომის ზღვარზე მიიყვანა. ევროპის ქვეყნების მხარდაჭერის იმედით, საბერძნეთი ოსმალეთის ტერიტორიების ხარჯზე გაფართოების პოლიტიკას ახორციელებდა. განსაკუთრებით კრეტასა და თესალიის რეგიონებში მიმდინარე აქტივობები ორ ქვეყანას შორის დაძაბულობას ზრდიდა.
1897 წლის აპრილში საბერძნეთის ჯარებმა გადაკვეთეს ოსმალეთის საზღვარი და შეტევა დაიწყეს. ამის საპასუხოდ, ოსმალეთის იმპერიამ ომი გამოაცხადა და ეთჰემ ფაშას სარდლობით არმია დაძრა. ოსმალეთის არმიამ ჩათალჯას, იენიშეჰირის, დომეკესა და იანიას ფრონტებზე საბერძნეთის ჯარები დაამარცხა. საბერძნეთის არმიის მოულოდნელად სწრაფმა უკანდახევამ ევროპის ქვეყნებს მოქმედებისკენ უბიძგა.
ევროპის ქვეყნების შუამავლობით დაწყებული მოლაპარაკებების შედეგად 1897 წლის 4 დეკემბერს ხელი მოეწერა სამშვიდობო ხელშეკრულებას. ხელშეკრულების თანახმად, საბერძნეთმა დათანხმდა ოსმალეთის იმპერიისთვის საომარი კომპენსაციის გადახდას. ომის დროს ოსმალეთის არმიის მიერ დაპყრობილი თესალია კი მცირე სასაზღვრო ცვლილებებით საბერძნეთს დაუბრუნდა.
1897 წლის ოსმალეთ-საბერძნეთის ომი ისტორიაში შევიდა, როგორც ოსმალეთის იმპერიის ერთ-ერთი ბოლო სამხედრო გამარჯვება. თუმცა, ეს ომი ასევე წარმოაჩენს ოსმალეთის წინაშე არსებულ გამოწვევებს და ევროპის ქვეყნების ჩარევას. ეგეოსის ზღვისა და კუნძულების საკითხი დღესაც მნიშვნელოვან როლს ასრულებს თურქეთსა და საბერძნეთს შორის ურთიერთობებში.
