ღაზაში ბავშვობა მოკლე და მწარე სიზმარია.

ცხრა წლის ზეინა ალ-ღული ერთ-ერთი იმ ბავშვთაგანი იყო, რომელიც პურის მოსატანად ალ-შატის ლტოლვილთა ბანაკში მდებარე განაწილების ცენტრში გაგზავნეს. ეს ჩვეულებრივი და სწრაფი დავალება უნდა ყოფილიყო. მაგრამ იმ დღეს, 27 ოქტომბერს, როცა მამასთან ერთად იდგა გაეროს სკოლაში რიგში, ისრაელის საჰაერო იერიშმა იგი მოკლა.

მისი მამა გადარჩა, თუმცა კრიტიკულ მდგომარეობაშია. იმ დღეს ბანაკში რვა პალესტინელი დაიღუპა, მათ შორის სამი ჟურნალისტი.

„ძალიან ცუდად ვგრძნობ თავს — ბავშვები ჩემს თვალწინ ისრაელის რაკეტებმა მოკლეს,“ ამბობს ზეინას ბიძაშვილი და პალესტინელი პოეტი, იუსრი ალ-ღული. ის ზეინას შესახებ მწუხარებითა და მკაფიოდ საუბრობს, თითქოს მისი სიტყვები ერთადერთი იარაღია, რაც განადგურების შესაჩერებლად დარჩა.

ზეინა, როგორც ბევრი სხვა, იმ სკოლაში თავშესაფარს ეძებდა, იმედით, რომ ბომბებით განადგურებულ ქალაქში უსაფრთხო ადგილს იპოვიდა. ქუჩები, რომლებიც ოდესღაც ოჯახებით იყო სავსე, ახლა მოსპობილი ცხოვრების მქუხარე მოწმეები არიან

„ღაზაში ბავშვი ბავშვი აღარ არის,“ ამბობს სარა TRT World-თან საუბარში. მისი სიტყვები გამოცდილების სიმძიმეს ატარებს. ის უკვე ოთხჯერ იქნა იძულებული, დაეტოვებინა სახლი, ბოლოს კი ღაზას ჩრდილოეთიდან სამხრეთში გაიქცა. აქ ცხოვრობენ ელემენტარული საჭიროებების გარეშე — საკვები, წყალი, უსაფრთხოება — ყველაფერი შეზღუდულია და რთულად ხელმისაწვდომი.

„ისინი იმდენ საკვებს გვაძლევენ, რაც მხოლოდ საკუთარი საჭიროებისთვისაა საკმარისი“. - განმარტავს სარა. „ყოველი ოჯახის თითოეულ წევრს უწევს საკვების მოტანა. ბავშვებს გზავნიან, რათა დახმარების პუნქტებიდან საკვები და წყალი მოიტანონ.“

ბავშვობა აქ გაქრა, ომის საჭიროებებმა გაანადგურა. „აქ არც განათლებაა, არც მედიცინა, არც ჯანდაცვა, არც საკვების სტაბილური მიწოდება“. - ამბობს სარა. „ბავშვები მუშაობენ კიდეც — 50%-ზე მეტი ბავშვი ახლა მუშაობს.“

ის აღწერს პატარა ბიჭებს, რომლებიც ძლივს აკონტროლებენ ცხენებსა და ვირებს, რომლებსაც ქუჩებში მართავენ, მძიმე სამუშაოს შესასრულებლად, რაც მათ პატარა ხელებს არ შეეფერება.

„საერთაშორისო საზოგადოებას: თქვენი დუმილი თანამონაწილეობაა,“ ამბობს იუსრი, მისი სიტყვები მიმართულია მსოფლიოსკენ, როგორც თხოვნა და ბრალდება ერთდროულად.

ისრაელის სამხედრო ძალების შეტევა, რომელიც პალესტინელების ღაზის ჩრდილოეთიდან განდევნას ისახავს მიზნად, დაუნდობელია. სკოლები, რომლებიც ლტოლვილებისთვის თავშესაფრად იყო განკუთვნილი, იბომბება, ხოლო იქ მყოფი ადამიანები იძულებულნი არიან კვლავ გადაადგილდნენ.

„მე ალ-შატიდან ჯაბალიაში გადავედი, ჩრდილოეთში,“ განმარტავს იუსრი, „მხოლოდ იმისთვის, რომ ისრაელმა ალ-შატიზე ალყა დაიწყო, სადაც ჩემი ოჯახი დარჩა.“

განადგურების ტალღის საპირისპიროდ, ის წინააღმდეგობას აცხადებს. „მე დავბრუნდი, რათა სხვებს გამბედაობა მივცე დარჩენისთვის. ისრაელის გეგმები ჩავარდება, და ჩვენ თავისუფლებას მივაღწევთ.“

ამჟამად, ღაზას ბავშვები მყიფე არსებობას განაგრძობენ. ბავშვობა აქ გადაცვლილია გადარჩენაზე, და გადარჩენა, ღაზაში, ყველაფერს მოითხოვს.

რეგიონი დახმარებას საჭიროებს

ჩრდილოეთ ღაზაში მდგომარეობა კატასტროფულია. საჰაერო დარტყმები, სახმელეთო შეტევები და ბლოკადა მოსახლეობას გადარჩენის მინიმალურ საშუალებებს უტოვებს, რადგან ჰუმანიტარული დერეფნები დახურულია. ოქტომბრის დასაწყისიდან საკვები არ შესულა.

26 ოქტომბერს, ისრაელის ძალებმა კამალ ადვანის საავადმყოფოში რეიდი ჩაატარეს, პაციენტები და სამედიცინო პერსონალი საკვების და წყლის გარეშე დატოვეს.

გაეროს ჰუმანიტარული დახმარების ხელმძღვანელმა, ჯოის მსუიამ, ღაზაში არსებულ მძიმე მდგომარეობაზე თქვა: „საავადმყოფოები დაბომბილია, ხოლო ჯანდაცვის მუშაკები დაკავებულნი არიან.“

ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია გაფრთხილებას აკეთებს „კატასტროფულ“ სამედიცინო კრიზისზე, საავადმყოფოები გადატვირთულია გადაჭარბებული რაოდენობით პაციენტებით. აუცილებელი მარაგების გარეშე, პრევენციული სიკვდილიანობა იზრდება და ჯანდაცვის მდგომარეობა უარესდება.

ბლოკადამ ასევე შეაჩერა კრიტიკული საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სამუშაოები, როგორიცაა პოლიომელიტის ვაქცინაციის კამპანია, რაც დაავადებების გავრცელების შიშს აძლიერებს.

გაეროს გენერალურმა მდივანმა, ანტონიო გუტერეშმა, შეშფოთება გამოთქვა „ჯანდაცვის დაწესებულებებისა და მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ მიმართული განადგურების საშინელი დონის“ გამო.

დევნის კამპანია

იუსრი მიიჩნევს, რომ ჩრდილოეთ ღაზაში ძალადობა ისრაელის განზრახ მცდელობაა, რათა პალესტინელები მათი მიწებიდან განდევნონ.

სექტემბერში, ისრაელის ყოფილი გენერალი გიორა ეილანდი აკეთებდა მოწოდებას „შიმშილით იძულების“ სტრატეგის თაობაზე, რათა ჩრდილოეთ ღაზას მოსახლეობა გაედევნა.

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ოფიციალური არ არის, ასეთი ზომების გავლენა სულ უფრო აშკარა ხდება. ისრაელის საკონტროლო პუნქტები მოძრაობას ზღუდავენ, რაც ადამიანებს უსაფრთხოების პოვნას უშლის ხელს. მათ, ვინც გაქცევას ცდილობს, გზაზე სიკვდილის რისკი ემუქრება.

ბევრი პალესტინელისთვის წასვლა არ არის არჩევანი; ისინი შიშობენ, რომ თუ წავლენ, ვეღარ დაბრუნდებიან. იუსრის და სხვებს გადაწყვეტილი აქვთ დარჩნენ, იბრძოლონ იძულებითი განდევნის წინააღმდეგ, მიუხედავად იმისა, რომ პირობები სულ უფრო საშიში ხდება.

ღაზას ხალხი ალყაში ცხოვრობს, მათი ცხოვრება გადარჩენაზეა დაფუძნებული, განუწყვეტელი თავდასხმების ფონზე. იუსრი მსოფლიოს მოქმედებისკენ მოუწოდებს.

„დროა ვიმოქმედოთ, მხარი დავუჭიროთ, მოვითხოვოთ მკვლელობების შეწყვეტა“. - ამბობს ის.