ჩინეთში სოციალურ მედიაში „ერთშვილიანი პოლიტიკის“ კრიტიკამ იმატა

ჩინეთის „ერთშვილიანი პოლიტიკის“ ყოფილი ხელმძღვანელის სიკვდილს ამ კვირაში სოციალურ მედიაში არა ქება, არამედ უკვე გაუქმებული პოლიტიკის დაგმობა მოჰყვა.

სახელმწიფო მედიამ პენგ პეიიუნი (Peng Peiyun), რომელიც 1988 წლიდან 1998 წლამდე ჩინეთის ოჯახის დაგეგმვის კომისიას ხელმძღვანელობდა, ქალებისა და ბავშვების საკითხებზე მუშაობისთვის „გამოჩენილ ლიდერად“ მოიხსენია.

ჩინურ პოპულარულ მიკრობლოგ Weibo-ზე ერთ-ერთმა მომხმარებელმა დაწერა: „ის დაღუპული, შიშველი ბავშვები იმქვეყნად გელოდებიან“.

ჩინეთში 1980 წლიდან 2015 წლამდე თითქმის საყოველთაოდ მოქმედმა ვალდებულებამ, რომლის მიხედვითაც თითოეულ წყვილს მხოლოდ ერთი შვილი უნდა ჰყოლოდა, ადგილობრივ ხელისუფლებას უბიძგა, ქალები იძულებითი აბორტებისა და სტერილიზაციისკენ ეიძულებინათ.

პეკინმა „ერთშვილიანი პოლიტიკა“ იმის შიშით დაიწყო, რომ მოსახლეობის ზრდა შესაძლოა კონტროლიდან გამოსულიყო.

თუმცა, ჩინეთის მოსახლეობის ზრდა, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში მსოფლიოში პირველი იყო, მოგვიანებით შენელდა, ხოლო გასულ წელს ზედიზედ მესამედ შემცირდა.

Weibo-ს ერთ-ერთ პოსტში ნათქვამი იყო: „ერთშვილიანი პოლიტიკა 10 წლით ნაკლებ ხანს რომ გაგრძელებულიყო, ჩინეთის მოსახლეობა ასე არ შემცირდებოდა!“

2023 წელს ინდოეთის მოსახლეობამ ჩინეთისას გადაასწრო; გასულ წელს ჩინეთის მოსახლეობა 1,39 მილიარდამდე შემცირდა. ექსპერტები აფრთხილებენ, რომ ეს კლება მომდევნო წლებში დაჩქარდება; 2025 წლის მონაცემები კი მომავალ თვეში გამოქვეყნდება.

როგორც მოსახლეობის საკითხებზე პასუხისმგებელმა პირმა, პენგმა კომისიის მუშაობა ძირითადად სოფლის მეურნეობის რეგიონებზე გაამახვილა.

ჩინეთის სოფლებში მრავალშვილიანი ოჯახები ოდესღაც იმ წყვილების მიზანი იყო, რომლებსაც სიბერეში პატრონობა სურდათ. ვინაიდან უპირატესობა ენიჭებოდა ვაჟებს, რომლებსაც გვარის გაგრძელება შეეძლოთ, ამან გამოიწვია არასასურველი გოგონების დაბადება ან თუნდაც მდედრობითი სქესის ნაყოფის აბორტი.

Weibo-ს მომხმარებელმა დაწერა: „ისინი რომ დაბადებულიყვნენ, ახლა თითქმის 40 წლისანი იქნებოდნენ, თავიანთი ცხოვრების საუკეთესო პერიოდში“.

2010-იან წლებში პენგმა საჯაროდ გამოთქვა თავისი აზრი და განაცხადა, რომ „ერთშვილიანი პოლიტიკა“ უნდა შერბილებულიყო. ახლა პეკინი ცდილობს შობადობის შემცირებული მაჩვენებელი ბავშვის მოვლის სუბსიდიებით, ხანგრძლივი დეკრეტული შვებულებებითა და საგადასახადო შეღავათებით გაზარდოს.

მოსახლეობის შემცირებამ და დაბერებამ გააძლიერა შიში იმის შესახებ, რომ მსოფლიოს მეორე უდიდესი ეკონომიკა სამუშაო ძალის შემცირების გამო სირთულეებს წააწყდება. ხანდაზმულთა მოვლისა და საპენსიო ხარჯების ზრდა, სავარაუდოდ, დამატებით საბიუჯეტო ზეწოლას შეუქმნის ისედაც ვალებში მყოფ ადგილობრივ ხელისუფლებას.