საფრანგეთში ათი წელია მიმდინარე პერსონალის დეფიციტისა და განათლების ცუდი პირობების წინააღმდეგ, მოსწავლეების ხელმძღვანელობით დაწყებული საპროტესტო აქციები ქვეყნის მასშტაბით კრიზისში გადაიზარდა. სკოლების ინფრასტრუქტურა კრახის პირასაა, ხოლო მასწავლებელთა ხელფასები მინიმალური ხელფასის დონეზეა.
სექტემბრის შუა რიცხვებში პარიზის ერთ-ერთ ლიცეუმში დაწყებული აქციები მალევე ეროვნულ მოძრაობად იქცა. შინაგან საქმეთა სამინისტროს მონაცემებით, სამშაბათს ქვეყნის მასშტაბით 250 ათასზე მეტი ადამიანი გამოვიდა ქუჩაში. ორგანიზატორები კი აცხადებენ, რომ მონაწილეთა რაოდენობამ 450 ათასს მიაღწია.
კრიზისი, რომელიც მანდატამოწურული პრეზიდენტის, ემანუელ მაკრონისთვის კიდევ ერთი სერიოზული გამოცდაა, აიძულებს პრემიერ-მინისტრ სებასტიენ ლეკორნუს, რომ თვის ბოლომდე ახალი ზომები მიიღოს. სტუდენტების საჩივრების მისაღებად შექმნილ პლატფორმაზე მოკლე დროში 40 ათასზე მეტი განაცხადი შევიდა.
სკოლების ინფრასტრუქტურა კრახის პირასაა
სტუდენტები აპროტესტებენ იმ ფაქტს, რომ იძულებულნი არიან ისწავლონ მოუწესრიგებელი, მავნებლებიანი და თბოიზოლაციის არმქონე შენობებში. პროფკავშირების მონაცემებით, სკოლების ნახევარზე მეტში პერსონალის მწვავე დეფიციტია. მასწავლებელთა ნაკლებობის გამო ასობით საათის გაკვეთილი ცდება, ხოლო კლასებში მოსწავლეთა რაოდენობის 30-მდე ზრდა პროტესტს კიდევ უფრო აძლიერებს.
მასწავლებელთა ხელფასები მინიმალური ხელფასის დონეზეა
განათლების სისტემამ, რომელიც მოსახლეობის ზრდას ვერ აუწყო ფეხი, გამოიწვია მასწავლებელთა ხელფასების მინიმალურ დონემდე დაწევა, რამაც პროფესიისადმი ინტერესი შეამცირა. „ილ-დე-ფრანსის“ რეგიონი ქვეყნის მასშტაბით განათლებაზე ყველაზე მცირე დანახარჯების მქონე რეგიონად სახელდება. მომიტინგეები ითხოვენ მასწავლებელთა და სამედიცინო პერსონალის სასწრაფო აყვანას, ასევე სკოლის შენობების დაუყოვნებლივ შეკეთებას.
არაპროპორციული ძალის გამოყენება უკმაყოფილებას იწვევს
გასული თვიდან მოყოლებული, ასობით სკოლაა ბლოკირებული და საპროტესტო აქციების დროს ძალადობრივი ინციდენტებიც მოხდა. პოლიციის მიერ ცრემლსადენი გაზისა და რეზინის ტყვიების გამოყენების შედეგად 200-ზე მეტი ადამიანი დაშავდა.
სოციალური აჯანყების შიში
მიუხედავად იმისა, რომ აქტივისტების უმეტესობა 18 წლამდე ასაკისაა, პროტესტი მშობლების, მასწავლებლებისა და სხვა აქტივისტების მხარდაჭერით იზრდება, რაც მთავრობისთვის სერიოზული შეშფოთების წყაროა. ფრანგული ხელისუფლება შიშობს, რომ ახალგაზრდების მიერ დაწყებული ეს აჯანყება მაკრონის მმართველობის მიმართ ბოლო 10 წლის განმავლობაში დაგროვილ რისხვას შეერწყმება და უფრო ფართომასშტაბიან სოციალურ აჯანყებაში გადაიზრდება.
