იმ დროს, როდესაც წამყვანი სახელმწიფოები დედამიწის ერთადერთი ბუნებრივი თანამგზავრის ათვისებას აჩქარებენ, რუსეთი მომავალი ათი წლის განმავლობაში მთვარეზე ბირთვული ენერგეტიკული სადგურის განთავსებას გეგმავს. აღნიშნული სადგურის მიზანი მთვარის პროგრამისა და რუსულ-ჩინური ერთობლივი კვლევითი სადგურის ენერგიით მომარაგებაა.
მას შემდეგ, რაც 1961 წელს საბჭოთა კოსმონავტი იური გაგარინი კოსმოსში გაფრენილი პირველი ადამიანი გახდა, რუსეთი საკუთარ თავს კოსმოსის კვლევაში წამყვან ძალად მიიჩნევდა, თუმცა ბოლო წლებში მან აშშ-სა და ჩინეთის წინაშე პოზიციები დათმო.
რუსეთის ამბიციებს მძიმე დარტყმა მიაყენა 2023 წლის აგვისტოში უპილოტო ხომალდ „ლუნა-25“-ის (Luna-25) მისიის მარცხმა, როდესაც ის დაშვების მცდელობისას მთვარის ზედაპირს შეეჯახა. გარდა ამისა, ილონ მასკმა რევოლუციური ცვლილებები შეიტანა კოსმოსური ხომალდების გაშვების სფეროში, რაც ერთ დროს რუსეთის მთავარ სპეციალიზაციას წარმოადგენდა.
რუსეთის სახელმწიფო კოსმოსურმა სააგენტო „როსკოსმოსმა“ (Roscosmos) განაცხადა, რომ 2036 წლისთვის მთვარეზე ენერგობლოკის აშენებას გეგმავს და ამ მიზნის მისაღწევად საავიაციო კომპანია „ლავოჩკინთან“ (Lavochkin) ხელშეკრულება უკვე გააფორმა.
„როსკოსმოსის“ განმარტებით, სადგურის დანიშნულება რუსეთის მთვარის პროგრამის ენერგოუზრუნველყოფაა, რაც მოიცავს მავალებს (როვერებს), ობსერვატორიასა და რუსულ-ჩინური ერთობლივი „მთვარის საერთაშორისო კვლევითი სადგურის“ ინფრასტრუქტურას.
„ეს პროექტი მნიშვნელოვანი ნაბიჯია მუდმივმოქმედი სამეცნიერო მთვარის სადგურის შესაქმნელად და ერთჯერადი მისიებიდან მთვარის კვლევის გრძელვადიან პროგრამაზე გადასასვლელად“, — აღნიშნულია სააგენტოს განცხადებაში.
მიუხედავად იმისა, რომ „როსკოსმოსს“ პირდაპირ არ დაუკონკრეტებია, რომ სადგური ბირთვული იქნება, მან აღნიშნა, რომ პროექტის მონაწილეთა შორის არიან რუსეთის სახელმწიფო ბირთვული კორპორაცია „როსატომი“ (Rosatom) და ქვეყნის წამყვანი ბირთვული კვლევითი ცენტრი — „კურჩატოვის ინსტიტუტი“.
„როსკოსმოსის“ ხელმძღვანელმა, დიმიტრი ბაკანოვმა ივნისში განაცხადა, რომ სააგენტოს ერთ-ერთი მიზანი მთვარეზე ბირთვული ენერგოსადგურის განთავსება და დედამიწის „მოძმე“ პლანეტის — ვენერას კვლევაა.
მთვარე ჩვენი პლანეტიდან 384,400 კილომეტრითაა დაშორებული. იგი აბალანსებს დედამიწის ღერძის რხევას, რითაც ხელს უწყობს სტაბილური კლიმატის შენარჩუნებას. გარდა ამისა, ის დედამიწის ოკეანეებში მოქცევებსა და უკუქცევებს იწვევს.
